http://www.post-abortion-syndrome.info

Αφηγσεις δκα γυναικν

Της ψυχολγου Ειρνης Λεβεντκη

Σπαρσσεται η μνμη μσα απ τις αφηγσεις δκα γυναικν 1  -η καθεμα με διαφορετικ ηλικα, απ δεκατεσσρων ως εξντα ετν - που χουν κνει μβλωση. λες με διαφορετικ προλευση και ασθηση του φοβερο χορο της γονιμτητας. Σε λες χαρχτηκε κτι κοιν. Δεν ξχασαν αυτ την εμπειρα.

Η πρτη λει: «Θυμμαι τα στρογγυλ φτα απ πνω μου, τη φων του γιατρο που λεγε 'ανπνεε αργ'. το σβσιμο των αισθσεων. και τη φρκη στην ψυχ μου ταν ξαννοιξα τα μτια. Ο Θες να με συγχωρσει! Δεν θα το ξανακνω ποτ πια, ποτ!

Βλπω τα παιδκια κι χω μια μνιμη πκρα στην καρδι μου. Τρα, ββαια, βλπω την κρη μου και τη χαρομαι, αλλ δεν μπορ να ξεχσω οτε λεπτ εκενη την 'εμπειρα'. δηλαδ την ψυχ που σκτωσα. Πς θα ταν αν ζοσε τρα; Θα ταν αγρι κορτσι; Θα μου μοιαζε; Ερωτηματικ ατελεωτα».

Η δετερη χει σκληρ κφραση στο πρσωπο κι εν μου μιλ το βλμμα της εναι καθηλωμνο. «χω κνει δεκατσσερις εκτρσεις! Δυο αποτυχημνους γμους, με δυο υπροχους ανθρπους. Για τα διαζγια απ' τι καταλαβανετε, φταω εγ. Η δασκλα μου στο σραμ 2 μου λει συνχεια τι τσι πρεπε να γνει, καρμικ δηλαδ, με καταλαβανετε; Προσπαθ με τον διαλογισμ να βοηθηθ, μπως και σταματσουν αυτ τα νειρα. Εναι δεκατσσερις σκις που ρχονται κθε βρδυ στον πνο μου. Ξυπν τσο βαρι και δεν χαρομαι πια τποτα. Δεν καταλαβανω, πς ζει ο κσμος; Πο βρσκει τη δναμη να περν την κθε μρα, την κθε ρα. Δεν χαρομαι τποτα, με ακοτε, τποτα! Οτε τα παιδι μου οτε τη δουλει μου. τποτα. Τρα πετε μου, τι χω, κατθλιψη, τι, χω τρελαθε; Θα με βοηθσετε; Τι ψυχοθεραπευτικ μθοδο χρησιμοποιετε»;

Η τρτη: «Τι ταλαιπωρα, δεν σας λω. γχος, νταση, ενοχς. Ποιος φταει και ποιος δεν φταει; Ββαια δεν μιλω καθλου. Τι να πω στον ντρα μου, τι χω κνει κτρωση στα εκοσι εφτ μου; Αδνατον! Να, ττε συνλαβα αμσως, τρα δεν αντχω λλο με τις εξωσωματικς. Αχ! Αν το εχα κρατσει δεν θα ταν του Βαγγλη, δεν θα τον γνριζα ποτ με να παιδ. σως ο Αντνης να με εχε παντρευτε, σως - χλια δο. Αν το ξερα πριν, Θε μου αν το ξερα. Τι να πω η ζω εναι μυστριο, πο να ξρεις πς θα πνε τα πργματα. Τρα θλω τσο πολ να παιδ, μακρι να πισει αυτ η προσπθεια γιατ αυτ η θεραπεα με χει κουρσει».

Η Κλεοπτρα εναι πολ θυμωμνη. «Μ' στειλε η μνα μου, λεγε λη την ρα 'εναι αδνατον να το κρατσουμε, δουλεω μρα-νχτα και δεν βγανουμε, εσαι μικρ ακμη, χεις καιρ να κνεις σα θλεις, θα δεις, οτε που θα το θυμσαι.» Καπκι βρθηκε και ο Τλης. Τι δεν μου ταξε []. φορματα, τι θλω, club, τα καλτερα, εχε και μια κορσα φοβερ, πολλ λεφτ. Τα πλρωσε λα εκενος. Ττε νμιζα τι ταν ο γγελς μου, τρα, μετ απ δυο χρνια στα δεκξι μου, πιστεω τι εναι διβολος».

Η Κλεοπτρα φυσ τον καπν απ το τσιγρο που ρουφ με μανα, και συνεχζει: «Με κοριδεψε, γνονται διφορα τρα και δεν ξρω πς θα ξεμπλξω. Σταμτησα το σχολεο, μενα συνχεια απ απουσες. χω φοβερ νερα, φοβερ! μα μου τη δσει μπορ να πλακσω στο ξλο νθρωπο στο δρμο. Κποιες φορς κθομαι στο σπτι και κλαω ασταμτητα. Ουφ! Βοθεια! Αν εχα κρατσει το μωρ τρα θα μουν καλτερα, εμαι σγουρη γι' αυτ. Γιατ το κανα Θε μου; Η μνα μου τα φταει λα».

Η Αντιγνη μιλ και κλαει. «Μλις νοιξα τα μτια μου, εχα μια ασθηση αμφιβολας, πς να το πω; Να, λεγα τρα τι γνεται; Δεν πρλαβα να σκεφτ πολλ γιατ ρθε ο γιατρς για πρει τα χρματα και για να δει πς εμαι. Του επα τι εμαι ανακουφισμνη, μου φυγε να βρος, τι τρα εμαι ελεθερη! Μλιστα, τρα μπορ να διαλξω κποιον που με αγαπει αληθιν. Θα χωρσω απ αυτν τον ψετη, που χω μπλξει. Επιτλους! Θα κνω τη ζω μου πως την χω ονειρευτε.

Φεγοντας απ το μαιευτριο, στο πρτο φανρι μ' πιασε κκκινο. Πρασε μια κυρα που περπατοσε αργ, με το νεογννητο, στο καροτσκι. ταν πανμορφο, σαν αγγελοδι! Καρφθηκε πνω του το βλμμα μου. κουσα μια φων μσα μου. «Θα μποροσε να ταν δικ σου, αλλ εσ μλις το πταξες στα σκουπδια! Κι αν δεν αποκτσεις λλο ποτ;» Η ψετικη ανακοφιση γινε μονομις βρχος στην ψυχ μου. χει μενει πολ βαθι χαραγμνο μσα μου αυτ το βωμα».

Η Λτσα χει κπως παγερ φος, ταν μου λει: «χω δυο παιδι, το δετερο μου ο Μανλης βγκε ρρωστο. Πριν πντε χρνια, αφο το τρχαμε σε χλιους δυο γιατρος, στο τλος μας ανακονωσαν τι χει αυτισμ. Δεν προλαβαναμε να το πηγανουμε στα διφορα. Πτε στον παιδοψυχατρο, πτε στη λογοθεραπεα, πτε στην ψυχοκινητικ. Ββαια πως καταλαβανετε λα αυτ χουν και ξοδα. ταν ο Μανλης ταν σχεδν δο ετν και δεν γνωρζαμε ακμα την πθησ του, εχα μενει γκυος. Εκενη την εποχ μουν κουρασμνη, παρτι δεν μπορ να πω, χω βοθεια. χω τη μνα μου, την πεθερ μου, τη γυνακα για το σπτι, την κοπλα για τα παιδι, ναι, δεν μπορ να πω. Αλλ πο να φανταστ τι με περμενε; Τι να πω; Μπως με τιμρησε ο Θες; Δεν πιστεω κιλας! Δεν θλω να τα σκφτομαι γιατ με πινει απελπισα. Να επ παραδεγματι αναρωτιμαι, αν εχα το τρτο, τρα θα εχα δυο χαρς, κι ο Ντνος μου δεν θα ταν μνος του με ναν ρρωστο αδελφ».

Η Ελενα εναι καλλιτχνις. «μεινα γκυος στην πιο ακατλληλη στιγμ της ζως μου. τσι τουλχιστον νμιζα ττε. Εχα προβλματα λων των ειδν. Δεν εχα δουλει, ανακλυψα τι ο νδρας μου με απατει συστηματικ με διφορες. ταν του ανακονωσα τι εμαι γκυος, κανε σαν τρελς. ρχισε να λει τι δεν πιστεει τι εναι δικ του. Εχε τους λγους του ββαια. νιωθα τσο ανασφαλς, σο ποτ στη ζω μου. Σκεφτμουν, τι φταει τρα αυτ το πλσμα να γεννηθε μσα σε σα προβλματα; Πγαμε λοιπν και το ριξα. Τα πργματα μως δεν καλυτρεψαν, χειροτρεψαν τσο, που κατληξα με ψυχοφρμακα. Ο λλος ρχισε να σηκνει και χρι. Κποια στιγμ δεν ντεχα λλο, εχα μεγλο βρος στην ψυχ μου. Πγα κι εξομολογθηκα. Δεν εχα ξαναπει σε παπ. Οτε που το φανταζμουν, εγ αυτ τα κοριδευα. Σιγ-σιγ μως κοψα τα ψυχοφρμακα κι τσι πρα τη ζω μου στα χρια μου, μλλον, την φησα στα χρια του Θεο».

Η Δανη κοντεει τα εξντα. «Τα ξρω τι δεν εναι τποτα σπουδαο. Οτε ψυχ χει τους πρτους μνες. Εναι να τσο δα πραματκι. σιγ! Κποιοι λνε τι εναι φνος. Σιγ! λα μως που τα θυμμαι λα. Τσα πργματα χω ξεχσει, αυτ με τποτα. Κθε λεπτομρεια θυμμαι. Σαν να βλπω ταινα. Λτε να εναι γιατ δεν κανα παιδι; Μα αφο δεν θελα, τι λω. Κποιες στιγμς της ζως μου σκφτομαι πς θα ταν τρα, εν εχα αυτ τα τσσερα παιδι. Τλος πντων. Με ενοχλε που δεν μπορ να τα ξεχσω. Τα φρμακα που παρνω μ' χουν βοηθσει πολ, δε λω. Εμαι καλ, αλλ γιατ να μη με βοηθον στο να ξεχσω; Εσες θα ξρετε κποιο τρπο, δεν μπορε;»

Η κυρα Βολα εναι πολ γλυκει και ταπειν, μου λει: «Εχα τρα αγρια στην εφηβεα, δεν ντεχα λλο. Δουλει και σπτι και με τον ντρα μου που μνος του δεν τα κατφερνε, και εναι και μσα στη γκρνια. Μλις μαθα τι εμαι γκυος, χωρς να πω τποτα σε κανναν, γνωρζοντας πολ καλ τι πω να κνω, το ριξα. μουν τριντα εννα ετν στη μετπειτα εγκυμοσνη. Η Μαρα μου χει σνδρομο Ντουν πως εδατε. Ευτυχς που πληρνω κθε μρα σ' αυτν εδ τη ζω».

Η Ιφιγνεια εναι εξντα ετν. «Τι κι αν πρασαν τριντα ολκληρα χρνια απ ττε; Δεν το χω ξεχσει οτε λεπτ. Νμιζα τι ταν η πιο ακατλληλη στιγμ της ζως μου, αποδεχτηκε, εκ των υστρων ββαια, τι ταν η τελειτερη! Ττε, μουν και πολ σγουρη για την απφασ μου. Οτε που μποροσα να φανταστ πς θα νιωθα μετ. να μετ που χει μενει ανεξτηλο».

Απ η στιγμ της σλληψης η ζω πλλεται, μετασχηματζεται και μνει στην αιωνιτητα. Ευχς πολλς σε λες τις γυνακες, οτως στε να φωτιστον γκαιρα και να λυτρωθον μσα απ τις ζως που θα γεννσουν.3 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 Τα ονματα στις αφηγσεις αυτς δεν εναι τα πραγματικ, και λεπτομρειες που θα μποροσαν να «φωτογραφσουν» τα συγκεκριμνα πρσωπα χουν σκπιμα παραλειφθε, στε να τηρηθε η επαγγελματικ δεοντολογα. Οι γυνακες που μιλον δεν ζτησαν ψυχολογικ βοθεια για την μβλωση, αλλ για λλα προβλματα.

2 σραμ: «Κντρο απομνωσης» που κατοικον και δχονται τους μαθητς τους τυχν επισκπτες οι δσκαλοι γιγκα. Συχν τα σραμ στεγζουν κοινβια μαθητν κι επισκεπτν.

3 Το κεμενο χει δημοσιευθε στο περιοδικ του Συλλγου Προστασας Αγννητου Παιδιο "Μερικ Παιδι σε Χρειζονται" τευχ. 11, Ιολιος-Αγουστος-Σεπτμβριος 2006.

ΑΡΘΡΑ

Copyright 2007-2015, Ομδα ρευνας και Αντιμετπισης του Μετεκτρωτικο Συνδρμου. << Προηγομενη Επμενη>>